Αντώνης Λιβιεράτος

HOME

[Νέα] [Βιογραφία] [Δισκογραφία..] [Εκτός Δισκογραφίας] [Φωτογραφίες] [Γκρουπ] 

[Συναυλίες] [Downloads] [Οι πίσω σελίδες][Κείμενα & Συνεντευξεις] [Επικοινωνία] [Σύνδεσμοι]

 

Μικρός επικήδειος για ένα είδος υπό εξαφάνιση

 

?? ΅?? pe?te p?? de? ???ete t? e??a? a?t?!

 

   Οι κασέτες ανεξάρτητης παραγωγής που κυκλοφορούσαν μέχρι και λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του '80, αποτελούσαν ένα φαινόμενο τελείως διαφορετικό απο τα demo σε μορφή κασέτας (που μέχρι την -πριν μια σχεδόν δεκαετία- επέλαση των εγγράψιμων CD συναντούσε κανένας): 

   Δεν απευθύνονταν στις δισκογραφικές εταιρείες, αλλά απευθείας στο κοινό. Ως εκ τούτου, τόσο οι μουσικοί, όσο και οι "μυημένοι" ακροατές, τις αντιμετώπιζαν σαν ολοκληρωμένα μουσικά έργα κι όχι σαν απλά προσχέδια. Ευρείας κυκλοφορίας μουσικά περιοδικά όπως ο "Ηχος & Hi-Fi",  τις παρουσίαζαν στις σελίδες των κριτικών τους.  Ήταν  μ' άλλα λόγια το προ εικοσαετίας αντίστοιχο των  -επίσης οικιακής συνήθως παραγωγής- CD-R που σήμερα αποτελούν έναν αρκετά συνηθισμένο τρόπο διαδικτυακής κατά βάση διακίνησης μη εμπορικών μουσικών έργων.   

   Η αναπαραγωγή γινόταν συνήθως με "σπιτικά" μέσα και η ποιότητα του ήχου των λίγων δεκάδων έως λίγων εκατοντάδων αντιτύπων που έφταναν στην αγορά κυμαινόταν απο το απλώς ανεκτό (στις καλύτερες περιπτώσεις) ως το παντελώς απαράδεκτο. Εδώ δεν χωράνε λογύδρια περί "αναλογικής μαγείας". Και ποτέ δεν γνώρισα έστω κι έναν μουσικό να δηλώνει ευτυχής  ακούγοντας τη μουσική του να συνθλίβεται κάτω απο ένα παχύ στρώμα -ανεπιθύμητου- λευκού θορύβου. 

   Η διακίνηση των κασετών γινόταν (ελλείψει Διαδικτύου) απο χέρι σε χέρι, μέσω ταχυδρομείου, αλλά και μέσω κάποιων δισκοπωλείων. Για την ιστορία, θυμάμαι πως αφήναμε κασέτες προς πώληση  σε δυο απ' τα πιό κεντρικά δισκάδικα της Αθήνας: Στα (αείμνηστα) "Happening" και "Jazz-Rock". Για κάποια σχήματα (όπως το "Κεφάλαιο 24") οι κασέτες στάθηκαν ο προθάλαμος της "κανονικής" δισκογραφίας. Κάποια άλλα διαλύθηκαν χωρίς να δουν ποτέ τη δουλειά τους τυπωμένη σε βινύλιο.
  Είναι προφανές πως το παρόν κείμενο δεν αποτελεί προϊόν ωοσταλγικού παραληρήματος. Όμως, νομίζω, πως σήμερα που το αδιέξοδο της δισκογραφικής βιομηχανίας πυροδοτεί μιά νέα έκρηξη της D.I.Y. (κάντο-μόνος-σου, αν προτιμάτε) νοοτροπίας καλό είναι να θυμόμαστε πως η Αμερική έχει ήδη ανακαλυφθεί. 

Αντώνης Λιβιεράτος

Μάρτης 2000/ Μάρτης 2006

...
Πίσω στα "Κείμενα & Συνεντεύξεις"

 

livieratos.gr, v4.0/ copyright: Αντώνης Λιβιεράτος 2006/  Σκίτσα & Εικόνες: Ελένη Πιπίνη

 

English version