Αντώνης Λιβιεράτος

HOME

[Νέα] [Βιογραφία] [Δισκογραφία..] [Εκτός Δισκογραφίας] [Φωτογραφίες] [Γκρουπ] 

[Συναυλίες] [Downloads] [Οι πίσω σελίδες][Κείμενα & Συνεντευξεις] [Επικοινωνία] [Σύνδεσμοι]

 

Μια συνέντευξη στον Σπήλιο Τζέμο

 

Aναδημοσιεύουμε το κείμενο που ακολουθεί απο το www.in.gr. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2001 με την ευκαιρία των επικείμενων, τότε, "τριών ανοιξιάτικων συναυλιών" του Αντώνη Λιβιεράτου. Διατηρήσαμε την εισαγωγή και τον χωρισμό σε ενότητες του πρωτοτύπου.

 
Ο Αντώνης Λιβιεράτος ανήκει στους ανθρώπους που μπορούν ακόμα να ακούν τους χτύπους της καρδιάς τους, ακόμα και αν, αυθαίρετα σχεδόν, την ίδια στιγμή παρεμβάλλονται τα χιλιάδες καλώδια της κονσόλας και των συνθετητών... Όταν, "παρασυρμένος" από το χτυποκάρδι του, όντας φοιτητής στα Γιάννενα ακόμα, προχώρησε στη δημιουργία της πρώτης του μπάντας, πιθανότατα ούτε ο ίδιος φανταζόταν ότι θα πλησίαζε κάποτε η στιγμή μιας σημαντικής "επετείου". Τόσο σημαντικής όσο το να συμπληρώνεις 20 χρόνια ταξιδεύοντας εντός του μικρόκοσμου των ήχων. Στο μεταξύ, είχε παρατήσει οριστικά την Ιατρική, ανταλλάσσοντας τα μικροσκόπια με κιθάρες και τους νοσοκομειακούς θαλάμους με το υπόγειο του σπιτιού του, χώρο ιερό και απαραβίαστο, όπου διατηρεί την
έδρα του το περίφημο hobART phASE StuDio...
Ο γράφων πέρασε ένα ολόκληρο απόγευμα εκεί επιχειρώντας να σπάσει το "άβατον" και να γνωρίσει
τον "άνθρωπο που κατάπιε το υπόγειο". Όπως αποδείχθηκε, οι επικείμενες συναυλίες του και
οι ιδιαιτερότητες που διέπουν το σκεπτικό τους ήταν μονάχα η αφορμή.... 

Εξομολογήσεις επί σκηνής ...

Πώς είναι να ανεβαίνεις στη σκηνή ύστερα από καιρό; Ως Αντώνης Λιβιεράτος απουσίασες επί μακρόν, εν αντιθέσει με την άλλη σου ιδιότητα, αυτήν του μέλους των Ιllegal Operation...
Παρά το γεγονός ότι η σκηνή, όπως καταλαβαίνεις, δεν πρόλαβε να μου λείψει, είναι αλήθεια πως το να εμφανίζομαι ως "Αντώνης Λιβιεράτος" συνεπάγεται για εμένα πολύ μεγαλύτερη ένταση και άγχος. Όταν παίζω το δικό μου, προσωπικό υλικό, για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο εμφανίζω ένα είδος διχασμένης προσωπικότητας: ένα μέρος του εαυτού μου παίζει πάνω στη σκηνή, ενώ ένα δεύτερο βρίσκεται κάπου ανάμεσα στους θεατές και μου ασκεί ανελέητη κριτική.

Οι τρεις συναυλίες που έχεις ανακοινώσει και εκ των οποίων η μία ήδη πραγματοποιήθηκε, αν και διατηρούν σοβαρές διαφορές μεταξύ τους, όλες τους διέπονται από μια ενιαία θεματική. Πρόκειται για concept δρώμενα;
Κατά κάποιον τρόπο, ναι. Είναι τρεις συναυλίες που φιλοδοξούν να συμπληρώσουν η μία την άλλη για να δώσουν τελικά και οι τρεις μαζί μια ενιαία εικόνα. Κάτι σαν τα κομμάτια ενός παζλ, ας πούμε.

Στην πρώτη από αυτές τις συναυλίες (σ.σ.: πραγματοποιήθηκε στις 19 Απριλίου στις "Φωνές", κάτω από τον τίτλο "Σόλο") εμφανίστηκες στη σκηνή μόνος σου. Τι πρόκειται να δούμε στις επόμενες δύο;
Η δεύτερη συναυλία (σ.σ.: Παρασκευή 11 Μαΐου στο "Μικρό Μουσικό Θέατρο", Βεΐκου 33, Κουκάκι) θα έχει τον τίτλο "Ντουέτα". Στη σκηνή θα υπάρχει, λοιπόν, πάντα ένα ντουέτο του οποίου το ένα μέλος θα είμαι εγώ, που θα παίζω άλλοτε πιάνο και άλλοτε κιθάρα και επίσης θα τραγουδώ. Η ιδιομορφία της βραδιάς θα είναι ότι το ρόλο του δεύτερου μέλους του ντουέτου δεν θα κρατήσει ένας αλλά αρκετοί, εναλλασσόμενοι μεταξύ τους μουσικοί. Αυτοί θα είναι οι Μανώλης Αγγελάκης, Μάριος Σαρακηνός, Σόλης Μπαρκής, Γιάννης Μαρίνος, Γιώργος Κίτσιος, Σωτήρης Δεμπόνος... Ελπίζω να μην ξεχνώ κανέναν...
Η τρίτη και τελευταία συναυλία (σ.σ.: την Παρασκευή 18 Μαΐου, στο δισκοπωλείο "Pop Art", γνωστό και ως "Vinyl Microstore", Διδότου 34, Αθήνα) θα έχει τον τίτλο "Live Electronics". Θα βασίζεται στη χρήση ηλεκτρονικών μουσικών οργάνων, όπως τα synthesizer, τα samplers και τα ηλεκτρονικά κρουστά. Στη σκηνή, μάλλον στο πατάρι για να είμαστε ακριβέστεροι, του δισκοπωλείου Pop Art θα βρίσκονται, εκτός από εμένα, και άλλοι δύο μουσικοί, ο Μάριος Σαρακηνός και ο Στάθης Ιωάννου.

Εξ όσων μπορώ να γνωρίζω, θα παρουσιάσεις υλικό από το σύνολο της δισκογραφικής παρουσίας σου, αλλά και ακυκλοφόρητο.
Στα "Ντουέτα" τα κομμάτια θα προέρχονται στο μεγαλύτερο ποσοστό τους από τους δίσκους μου. Το ίδιο, άλλωστε, ίσχυσε και στη "Σόλο" εμφάνιση που προηγήθηκε. Στην τρίτη, αυτή με τα "Live Electronics", θα παίξουμε φρέσκο, ακυκλοφόρητο υλικό. "Πράμα που σαλεύει" που λένε...

Υποθέτω ότι ο τρόπος που θα παρουσιάσεις το υλικό σου θα διαφέρει ριζικά από εκείνον του άλμπουμ. Τι σε ώθησε σε μια τέτοια απόφαση;
Η πρόθεσή μου είναι να προσφέρω στον όποιο ακροατή τρεις διαφορετικές γωνίες από τις οποίες θα μπορούσε να "δει" ή, μάλλον, να ακούσει το υλικό μου. Είναι γεγονός ότι οι επιταγές του σύγχρονου μάρκετινγκ επιβάλλουν την προβολή της μουσικής με την ίδια ακριβώς λογική που προβάλλεται και οποιοδήποτε άλλο προϊόν. Με μια σταθερά επαναλαμβανόμενη εικόνα δηλαδή, έτσι ώστε να γίνει σταδιακά οικείο στον "πελάτη" που τελικά θα το επιθυμήσει. Αυτή όμως η λογική στην υπόθεση μουσική με ενοχλεί τόσο ως μουσικό όσο και ως ακροατή.


Αλήθεια, διακρίνεις όντως κάποια συγκεκριμένη χρηστική αξία στα live, πέρα από αυτήν του μάρκετινγκ, την προώθηση δηλαδή του όποιου καινούριου υλικού που διαθέτει ο μουσικός;
Έχω αρκετές φορές γευτεί, ως ακροατής, την εμπειρία του να αλλάζει η εικόνα που έχω -όχι μόνο για τη μουσική, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο- εξαιτίας μιας συναυλίας. Από τον John Zorn έως τους Portishead και από τους Residents μέχρι τον Lou Reed, δεκάδες μουσικοί με έχουν καταστήσει μέσω των συναυλιών τους κοινωνό εμπειριών που δεν θα μπορούσαν ποτέ να "περάσουν" αυτούσιες σε μια ηχογράφηση. Η όποια προσπάθεια αναπαραγωγής επί σκηνής μιας -έστω και εξαιρετικής- ηχογράφησης καταλήγει, αντίθετα, κατά κανόνα, απλώς διεκπεραιωτική, άρα μίζερη και βαρετή. Και αυτό είναι απόλυτα λογικό. Όπως καλά γνωρίζεις, άλλα είναι τα στοιχεία που κάνουν σπουδαίο ένα δίσκο και άλλα αυτά που κάνουν σημαντική μια συναυλία.


Φαντάζομαι ότι νιώθεις περισσότερο εκτεθειμένος στη σκηνή, την ώρα του live, παρά στο στούντιο...Ή μήπως όχι;
Είναι αλήθεια ότι η "έκθεση" στη σκηνή γίνεται σε "πραγματικό" χρόνο και ως εκ τούτου σε αναγκάζει να βρίσκεσαι σε πολύ μεγαλύτερη ένταση. Στο στούντιο, ξέρεις πως έχεις πάντα μια δεύτερη ευκαιρία. Θέλω να πω ότι, αν ακούγοντας αυτό που έκανες, διαπιστώσεις πως δεν σε ικανοποιεί, μπορείς να το εξαφανίσεις την ίδια στιγμή. Να μην το αφήσεις να φτάσει ποτέ στα αφτιά κανενός ακροατή...

Παρ΄ όλα αυτά και εντός του στούντιο, η "αυτοέκθεση" του δημιουργού παραμένει ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός...
Αναμφίβολα. Μάλιστα, θα έλεγα ότι χωρίς κάποιο βαθμό αυτοέκθεσης η τέχνη είναι απίθανο να λειτουργήσει. Αν και η αυτοέκθεση αφ΄ εαυτής δεν συνιστά τέχνη. Έχουμε πήξει στα "καλλιτεχνίζοντα ψώνια" που πιστεύουν πως μεγαλουργούν βγάζοντας απλώς τα βαρετά τους εσώψυχα στη φόρα...

Ταξιδεύοντας στη λεωφόρο του Διαδικτύου...

Εσύ, πάντως, έχεις επιλέξει να εκτίθεσαι και στο Διαδίκτυο συν τοις άλλοις. Πώς πάει το Web site σου;
Νομίζω πως πάει καλά... Μέσα στους 11 περίπου
μήνες λειτουργίας του, το έχουν επισκεφθεί 4.500 περίπου άνθρωποι, αριθμός που θα ήταν βέβαια αστείος για ένα portal ή ένα εμπορικό Web site. Για
ένα προσωπικό όμως site, που δεν χρησιμοποιεί, μάλιστα, εμπορικές μεθόδους προώθησής του, είναι μια χαρά. Ο στόχος μου άλλωστε, όταν αποφάσισα
να "στήσω" το Web site, ήταν να χρησιμοποιήσω το Διαδίκτυο για την προβολή μιας συγκεκριμένης άποψης, μιας συγκεκριμένης αισθητικής, καθώς και
να καταστήσω προσβάσιμο στους ενδιαφερόμενους
το όποιο σχετικό με τη δουλειά μου αρχειακό υλικό είχα στα χέρια μου.

Όντας ενεργό μέλος της διαδικτυακής κοινότητας, ποια είναι η άποψή σου για τον τρόπο με τον οποίο "ταξιδεύει" η μουσική πληροφορία στην αχανή λεωφόρο του Internet;
Ως μουσικός, συμπαθώ και όσο μπορώ προωθώ την ιδέα της ελεύθερης διάθεσης συνθέσεών μου μέσω
του Διαδικτύου.
Δεν με ενοχλεί καθόλου η ιδέα του να έχει κάποιος κομμάτια μου στο σκληρό του δίσκο. Ίσα ίσα, αν ο άνθρωπος αυτός διαπιστώσει πως του αρέσουν και
τον ενδιαφέρουν αυτά τα κομμάτια, είναι πολύ πιθανό να μην αρκεστεί στη φτωχή ποιότητα του MP3 και, κάποια στιγμή, να αγοράσει και ένα δίσκο μου. Εκτός αν δεν συγκαταλέγεται στους πελάτες των δισκοπωλείων, οπότε, ούτως ή άλλως, δεν θα
αγόραζε τα CD μου, όπως δεν αγοράζει και τα CD κανενός άλλου.

Αν ο "δημιουργός" Αντώνης Λιβιεράτος βλέπει με τον τρόπο αυτόν τα πράγματα, πώς μπορεί, παράλληλα, να δικαιολογήσει το θόρυβο που έχει ξεσπάσει κατά της ελεύθερης διακίνησης των MP3; Ή μήπως δεν αφορά στον ίδιο;
Βεβαίως και με αφορά. Απλώς πιστεύω ότι όλος αυτός ο θόρυβος εκπορεύεται από κάποιους φορείς, όπως, για παράδειγμα, τις πολυεθνικές δισκογραφικές εταιρείες, που προσπαθούν αυτήν τη στιγμή να θέσουν υπό τον οικονομικό τους έλεγχο τη μέχρι πρότινος παρθένα περιοχή του κυβερνοχώρου. Με άλλα λόγια, προσπαθούν να αυξήσουν περαιτέρω τα έσοδά τους πουλώντας μας πληροφορίες στις οποίες η πρόσβαση έως τώρα παραμένει ελεύθερη. Τα δικαιώματα των δημιουργών έχουν τόσο μικρή σχέση με όλα αυτά, που τελικά καταντά αμελητέα...


Να υποθέσω ότι διατηρείς άψογη σχέση με τις νέες τεχνολογίες;
Χμ. Η σχέση μας με τις νέες τεχνολογίες... Αυτή είναι μια τυπική ερώτηση που κάνουμε εδώ και χρόνια τόσο συχνά ο ένας στον άλλο, ώστε σταδιακά αρχίζει να θυμίζει τις συζητήσεις των Εγγλέζων για τον καιρό: όπως δηλαδή ακριβώς ο καιρός δεν επηρεάζεται στο παραμικρό από τη γνώμη των ανθρώπων γι' αυτόν, έτσι ακριβώς και η τεχνολογία προχωρά, πρακτικά, ερήμην της σχέσης που θα θέλαμε να έχουμε μαζί της. Έτσι, ανάλογα με το αντικείμενο της δουλειάς και τα ενδιαφέροντά του, ο καθένας μας θα εμπλακεί αργά ή γρήγορα, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό- με κάποιο από τα παρακλάδια της.

Δεν υπαινίσσεσαι πως η μοίρα όλων μας είναι να γίνουμε παθητικοί αποδέκτες της τεχνολογίας;
Αποδέκτες σίγουρα ναι, παθητικοί όμως όχι. Θεωρώ ότι μπορούμε πάντα να βρίσκουμε τρόπους να εκμεταλλευόμαστε την αναγκαστική αυτή εμπλοκή μας με τρόπο δημιουργικό. Αυτό ακριβώς προσπαθώ να κάνω και εγώ και νομίζω πως έως ένα σημαντικό βαθμό τα καταφέρνω...

Πίσω, στα καμαρίνια...

Πέρασε μάλλον αρκετός καιρός από τότε που κυκλοφόρησε το "Ευρετήριο των Συμπτώσεων" (σ.σ.: 1996), το δεύτερο άλμπουμ του Κεφάλαιο 24. Τι απέγινε το σχήμα;
Το Κεφάλαιο 24 βρίσκεται σε μια κατάσταση "νεκροφάνειας" εδώ και πέντε περίπου χρόνια. Πρόκειται στην ουσία για μια αναγκαστική, αορίστου χρόνου, διακοπή εργασιών για καθαρά τεχνικούς, δηλαδή χιλιομετρικούς λόγους. Όχι μόνο δεν έχουμε διαλύσει το γκρουπ, αλλά, μάλιστα, τον τελευταίο καιρό επεξεργαζόμαστε με τα άλλα δύο μέλη, τους κυρίους Βαγγέλη και Περικλή Μπουλουχτσή, διάφορα σενάρια επαναδραστηριοποίησής του. (σ.σ.: οι περί
ων ο λόγος δύο κύριοι θα έχουν πολύ σύντομα και ύστερα από παρατεταμένη σιωπή μια ολοκαίνουρια δισκογραφική παρουσία...)

Αν σου ζητούσα να αναφέρεις δέκα από τους πλέον αγαπημένους σου δίσκους... Πόσο εύκολη θα ήταν η απάντηση;
Καθόλου μα καθόλου εύκολη. Θα υποκύψω -βεβαίως- στον πειρασμό να αραδιάσω μερικούς τίτλους, παρ΄ ότι είμαι σίγουρος ότι σε δύο ώρες θα θυμηθώ τους τίτλους κάποιων άλλων και θα γεμίσω ενοχές -απέναντι στους δίσκους, φυσικά. Λοιπόν, έχουμε και λέμε, φυσικά δίχως την παραμικρή αξιολογική σειρά. Αλλωστε δεν πάμε να γράψουμε και την ιστορία του rock ΄n΄ roll, έτσι; (Σκέπτεται για λίγο και αναφέρει ονομαστικά, εν είδη λίστας, μετρώντας.)
King Crimson "Red", David Bowie "Hunky Dory", Kraftwerk "Autobahn", The Velvet Underground and Nico, Robyn Hitchcock "I Often Dream Of Trains", Black Sabbath "Paranoid", The Beatles "Revolver", Charles Mingus "Tijuana Moods", Peter Hammill "Over", Brian Eno "Another Green World", The Soft Machine "III", The Rolling Stones "Between The Buttons".
Σου είπα δώδεκα τελικά! Παρ΄ όλα αυτά είδες; Ούτε Kinks ούτε Beefheart ούτε Hendrix ούτε Zappa ούτε και κανένας δίσκος των τελευταίων δέκα χρόνων! Τέλος πάντων, ούτε με πενήντα δεν καθαρίζαμε... Πάντως, αν το πρόσεξες, ο Fripp και ο John Cale, που είναι ίσως και οι μεγαλύτεροι ήρωες του προσωπικού μου πανθέου, μπορεί να μην αναφέρθηκαν ονομαστικά, παρίστανται όμως εις διπλούν, καθώς συμμετέχουν αμφότεροι στο "Another Green World" του Eno.


Μιλώντας για ήρωες, έχεις την πολυτέλεια να διατηρείς ακόμα τους δικούς σου; Θέλω να πω, θεωρείς ότι ευνοούν την ύπαρξή τους οι καιροί που διανύουμε;
Λοιπόν, όχι! Οι καιροί που διανύουμε δεν προσφέρονται για ήρωες. Ούτε οποιοιδήποτε άλλοι καιροί, βεβαίως. Αυτό ακριβώς το γεγονός, άλλωστε, είναι που κάνει τους ήρωες ήρωες: ότι δηλαδή, ζουν και υπάρχουν ή έχουν κάποτε ζήσει και υπάρξει, σε πείσμα του περιβάλλοντος που προσπαθεί να τους αλλάξει ή να τους εξαφανίσει... Το να διατηρώ λοιπόν τους δικούς μου, που, σε προλαβαίνω, λέγοντάς σου ότι είναι πάρα πολλοί για να μπορέσω να τους απαριθμήσω, είναι κάτι που, ναι, συμβαίνει και μάλιστα δεν το θεωρώ πολυτέλεια.

Κατά πόσο υπάρχουν κάποια τραγούδια που λειτουργούν ως "πειρασμός", μπροστά σε μια ενδεχόμενη διασκευή τους από τον Αντώνη Λιβιεράτο;
Φυσικά και υπάρχουν τέτοια κομμάτια. Είναι, νομίζω, σχεδόν φυσιολογικό αντανακλαστικό του μουσικού να θέλει κάποια στιγμή να παίξει αυτό που τον διεγείρει ως ακροατή. Βέβαια, πέρα από το αντανακλαστικό, για να αποφασίσει να το κάνει, θα πρέπει να έχει εντοπίσει και να θέλει να φωτίσει μια διαφορετική γωνία του κομματιού από αυτήν της αρχικής ηχογράφησης. Διαφορετικά, η πράξη στερείται νοήματος. Εγώ πάντως έχω μια μακριά λίστα υποψήφιων θυμάτων μου... Ίσως κάποια στιγμή...


Θα κάνεις τον κόπο να αναφέρεις μερικά υποψήφια προς "διασκευή" θύματα...;
Δεν θέλω να αναφερθώ σε κομμάτια που δεν έχω αγγίξει και πιθανόν να μην αγγίξω τελικά ποτέ. Με τους Illegal Operation, φερ΄ ειπείν, ξεκινήσαμε ακριβώς για να εκπληρώσουμε από κοινού με τα άλλα μέλη της μπάντας ένα τέτοιου τύπου συλλογικό απωθημένο μας. Εννοώ τη διασκευή κάποιων blues τραγουδιών, που στην πλειονότητά τους προέρχονται από το ιστορικό Δέλτα του Μισισιπί. Τελικά, διασκευάσαμε τρία κομμάτια μόνο: το "Back Door Man" του Dixon, το "Worried Life Blues" του Merriwether και το "See That My Grave΄s Kept Clean" του Blind Lemon Jefferson.

Γιατί μόνο τρία;
Γιατί όσο το πράγμα γινόταν πιο ενδιαφέρον τόσο και εμείς γινόμαστε πιο τολμηροί στο χειρισμό του υλικού με το οποίο είχαμε αποφασίσει να καταπιαστούμε. Σε κάποιες, λοιπόν, περιπτώσεις, όπως στο "Spoonfull" του Dixon, και πάλι, καταλήξαμε να χτίσουμε ένα νέο κομμάτι γύρω από μία και μόνη φράση του αρχικού. Ενώ, σε μερικές άλλες, απλώς χρησιμοποιήσαμε στίχους προϋπαρχόντων blues σε καινούριες, δικές μας συνθέσεις. "Μελοποιήσαμε" λοιπόν εξαρχής τους στίχους του παραδοσιακού "Careless Love", του "Driftin'" του Hooker, του "Louise" του Robert Pete Williams κ.λπ.
Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε αυτό που από την αρχή είχαμε βαφτίσει Blue Project. Αυτός είναι και ο τίτλος του πρώτου μας πλήρους διάρκειας CD που θα κυκλοφορήσει στις αρχές του καλοκαιριού. Το γκρουπ, βέβαια, συνεχίζει να δουλεύει, πάνω σε πρωτότυπο δικό του υλικό, πλέον...

Δεν σε φανταζόμουν θιασώτη των blues...
Έχω διατελέσει, και ακόμα είμαι, θιασώτης διάφορων φαινομενικά αντιφατικών μεταξύ τους μουσικών ιδιωμάτων. Από το tango του Astor Piazzola μέχρι το "industrial" των Nine Inch Nails... Με τα blues έμπλεξα για πρώτη φορά πολύ μικρός, κάπου γύρω στο 1980. Σήμερα συνεχίζω να συγκινούμαι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όταν ακούω, για παράδειγμα, Robert Pete Williams ή Muddy Waters. Πλήττω όμως αφόρητα με τα περισσότερα από τα τυποποιημένα προϊόντα των σύγχρονων blues του Σικάγο.

Πες μας κάποια από τα προς άμεση υλοποίηση σχέδιά σου...
Μέσα στις επόμενες εβδομάδες υπάρχουν, εκτός από τις δύο προγραμματισμένες συναυλίες μου για τις οποίες ήδη μιλήσαμε, κανά δυο ακόμα με τους Illegal Operation.
Πέρα από αυτές, γράφω αυτό τον καιρό τη μουσική για τη νέα ταινία του Κυριάκου Χατζημιχαηλίδη (σ.σ.: αρκετοί θα τον θυμούνται από την προηγούμενη ταινία του "Του Χάρου τα Δόντια", το σάουντρακ της οποίας είχαν υπογράψει από κοινού με το Σωτήρη Δεμπόνο). Βρισκόμαστε επίσης στο τέλος της διαδικασίας προετοιμασίας της κυκλοφορίας του επικείμενου άλμπουμ των Illegal Operation... Α, ναι! Έχω επίσης μαζέψει αρκετό υλικό και αρχίζω σιγά σιγά να μπαίνω στη διαδικασία προετοιμασίας του επόμενου δίσκου μου.

Πίσω στα "Κείμενα & Συνεντεύξεις"
 

 

livieratos.gr, v4.0/ copyright: Αντώνης Λιβιεράτος 2006/  Σκίτσα & Εικόνες: Ελένη Πιπίνη

English version