Αντώνης Λιβιεράτος

HOME

[Νέα] [Βιογραφία] [Δισκογραφία..] [Εκτός Δισκογραφίας] [Φωτογραφίες] [Γκρουπ] 

[Συναυλίες] [Downloads] [Οι πίσω σελίδες][Κείμενα & Συνεντευξεις] [Επικοινωνία] [Σύνδεσμοι]

 

"Πείρα στις τρικυμίες"/ Μιά συνέντευξη στο Σάκη Μαντζάνα

 

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 94 του περιοδικού "Δίφωνο" τον Ιούλιο του 2003.

 
Aπό τον καιρό των Kεφάλαιο 24 έχεις κάνει αρκετές συνεργασίες αλλά κατά βάση δουλεύεις μόνος σου. Yπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που συμβαίνει αυτό; 
Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μέχρι σήμερα ήμουν πάντα μέλος ενός τουλάχιστον γκρουπ. Άρα στην πραγματικότητα η μοναχική δουλειά δεν είναι η πιο συνηθισμένη πρακτική για μένα. Ενίοτε, όμως, προκύπτουν ιδέες τόσο προσωπικές που αισθάνομαι πως επιβάλλεται να τις επεξεργαστώ μόνος μου. Πρακτικά, αυτό έχει συμβεί δυο μόνο φορές ως τώρα: Το 1997 με «Το Τεράστιο Κίτρινο Πράγμα» και το 2002 με το “Mother Tongue”.

 

Ποια ακριβώς σχέση υπάρχει ανάμεσα σε εσένα και τον Aκη Mπογιατζή των Sigmatropic; Kάποια στιγμή είχε καλλιεργηθεί μια  πολύ στενή συνεργασία ανάμεσα σας, με εσένα να συμμετέχεις σε όλους τους δίσκους των Sigmatropic, ακόμα και να αποτελείς μέρος της «ζωντανής μορφής» της μπάντας και μετά τίποτα, ενώ τώρα πάλι δουλεύετε μαζί. Ποια είναι τελικά η διαδικασία και η χημεία της δημιουργικής σχέσης σας;
Σχετικά με τη χημεία, ίσως είναι καλύτερα να ρωτήσεις τον Άκη που είναι και χημικός.  Τώρα, για να σοβαρευτούμε, και οι δυο είμαστε εδώ και περισσότερα απο πέντε χρόνια  μέρος του hobART phASe SYSTEM, μιας ευρύτερης ομάδας μουσικών που λειτουργεί ως κολλεκτίβα και η οποία έχει ήδη στηρίξει και συνεχίζει να στηρίζει τις προσωπικές δουλειές των μελών της (την δικιά μου, του Άκη, του Μανώλη Αγγελάκη, καθώς και τις επερχόμενες του Σωτήρη Δεμπόνου, του Στάθη Ιωάννου και άλλες) σεβόμενη τις ιδιεταιρότητες και τις ανάγκες της κάθε μιας. Νομίζω πως όλοι μας μαθαίνουμε να συνεργαζόμαστε όλο και καλύτερα  έχοντας καταφέρει να παραμείνουμε και φίλοι.

 

Tο hobART phASe STUDIO είναι απλά ένας εύκολος και οικονομικός τρόπος για να ηχογραφείς τις δουλειές σου ή κάτι παραπάνω;
Το hobART phASe STUDIO είναι το προσωπικό μου στούντιο και το προσωπικό στούντιο είναι βασικό εργαλείο στα χέρια του σύγχρονου μουσικού και παραγωγού. Πρακτικά, εξ ίσου σημαντικό με τα όργανά του. Όσο για το οικονομικό... Ναι, η λύση της ηχογράφησης σ’ ένα τέτοιο στούντιο είναι όντως, οικονομική για τις δισκογραφικές εταιρίες μια και περιορίζει το κόστος παραγωγής, όχι όμως και για τους μουσικούς που έχουν πληρώσει μέχρι και το τελευταίο καλώδιο...

 

Oι Illegal Operation είναι ένα…χόμπι για «να περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου» ή κάτι παράλληλο με το δικό σου έργο που σε απασχολεί εξίσου;
Οι Illegal Operation είναι μια συλλογική, δημιουργική δουλειά στα πλαίσια της κολλεκτίβας hobART phASe SYSTEM, για την οποία μιλούσαμε και κάθε  δημιουργική δουλειά είναι εξ ορισμού σοβαρή.   Ήμουν μέλος τους απ’ το ξεκίνημά τους το 2000, μέχρι τον περασμένο Μάρτη που αποχώρησα λόγω διαφοροποίησης των προσωπικών μου ανησυχιών έναντι εκείνων του υπόλοιπου γκρουπ.

 

Eκτός φυσικά από τα 20 περίπου χρόνια που έχουν περάσει, τι άλλο αισθάνεσαι να χωρίζει την τωρινή σου δουλειά από τους Kεφάλαιο 24;
Ένας μουσικός είκοσι χρόνων αγωνίζεται χρησιμοποιώντας την ελάχιστη πείρα του να τιθασεύσει την τρικυμία στην οποία οδηγεί τη μουσική του το ένστινκτό του. Ένας μουσικός σαράντα χρόνων, αγωνίζεται χρησιμοποιώντας το ένστινκτό του να διασαλεύσει την νηνεμία στην οποία οδηγεί τη μουσική του η πείρα του.

 

Yπάρχει αλήθεια καμιά περίπτωση να ξαναδούμε αυτό το γκρουπ μαζί, δισκογραφικά ή στη σκηνή;
Είναι πρακτικά βέβαιο ότι θα μας ξαναδείτε και στη σκηνή και δισκογραφικά. Όσοι βρέθηκαν στις δυο συναυλίες μας στο Μικρό Μουσικό Θέατρο τον Μάη του 2002 έχουν ήδη έρθει σε μια πρώτη επαφή με το νέο μας υλικό και νομίζω πως θα συμφωνήσουν πως έχουμε ουσιώδεις λόγους που συνεχίζουμε.

 

Tα βίντεο κλιπ σου έχουν προκαλέσει πολλές συζητήσεις. Eίναι συνειδητή η απόφαση σου να μην εμφανίζεσαι σε αυτά ή τυχαίο γεγονός;
Η απουσία μου δεν είναι καθολική: Για την ακρίβεια απουσιάζω απο δυο μόνο εκ των πέντε συνολικά κλιπ που έχουν ολοκληρωθεί για το “Mother Tongue”. Όχι δεν έχω πάρει κάποια σχετική απόφαση για το μέλλον.

 

Yπήρχε κάποιο συγκεκριμένο concept, μια θεματική ενότητα, πίσω από το «Mother Tongue»;

Ένας έλληνας που χρησιμοποιεί στον δίσκο του λέξεις και φράσεις σε  πέντε ή έξι διαφορετικές γλώσσες κι απο πάνω τον βαφτίζει Μητρική Γλώσσαστα... αγγλικά οφείλει να έχει, όντως, κάποιο “concept” στο μυαλό του. Προτιμώ να μην πω τίποτα περισσότερο επ’ αυτού,  αφήνοντας, έτσι, τον κάθε ακροατή να σχηματίσει τη δική του γνώμη: Γενικά θυμώνω με τους μουσικούς που προσπαθούν να επιβάλλουν στους άλλους το όραμάτους αγορεύοντας. 

 

Hσουν από τους λίγους της ελληνικής electronica που απέφευγες τα samples και στους δίσκους σου έπαιζες ή προγραμμάτιζες τα πάντα ο ίδιος, στο τελευταίο σου album όμως υπήρχαν αρκετά samples. Eίναι αυτό μια υποχώρηση σου προς το τρέχον ρεύμα της electronica, μια προσπάθεια σου δηλαδή ίσως να προσεγγίσεις το πιο ορθόδοξο dance;
Δεν απέφυγα  ποτέ τα δείγματα. Ο ρόλος τους στους δίσκους μου έγινε, μάλιστα, πρωτεύων μετά το «πέρασμά» μου στο ψηφιακό μέσο ηχογράφησης  το 1998.  Όντως, πάντα προγραμματίζω και παίζω τα πλήκτρα μόνος μου, μεταξύ αυτών και το sampler. Στο Mother Tongue, λοιπόν,  δεν έχω υιοθετήσει κάποια νέα στρατηγική επι του θέματος, ούτε έχω θέσει κάποιο νέο στόχο κατάκτησης της δισκογραφικής αγοράς: Απλώς κάποια απ’ τα  samples του  προέρχονται απο ηχογραφήσεις κομματιών άλλων μουσικών και ως εκ τούτου  για λόγους ηθικής τάξης αναφέρθηκαν οι πηγές τους στο εξώφυλλο.  

 

Γιατί επέλεξες να χρησιμοποιήσεις ελληνικά samples και μάλιστα τέτοια που, σε μεγάλο βαθμό, να μπορούν να θεωρηθούν και λίγο κιτς; H πρακτική αυτή υποδηλώνει μια σατιρική, ειρωνική αντιμετώπιση τους ή οφείλεται μόνο στο ότι εξυπηρετούσαν ηχητικά τα δεδομένα κομμάτια σου;
Υποθέτω πως αναφέρεσαι στα δυο δείγματα που προέρχονται απο την λεγόμενη ελληνική exotica που ευδοκίμησε στο μεταίχμιο των δεκαετιών του 1940 και του 1950, μεταφέροντας στα καθ’ ημάς την latin ρυθμολογία που κυριαρχούσε, τότε,  στην δυτική χορευτική μουσική. Πρόκειται για ένα ιδίωμα που πολλοί από τους εγχώριους μουσικολογούντες θα προτιμούσαν να ξεχαστεί ως μη πληρόν τις αναγκαίες προϋπόθέσεις για την ένταξη του σ’ αυτό που οι ίδιοι οριοθετούν ως «καλό ελληνικό τραγούδι». Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για τραγούδια καθαρά ψυχαγωγικά και συνειδητά εφήμερα, ευπρεπή όμως -κατά κανόνα- τεχνικά, οπλισμένα με αίσθηση του χιούμορ και απαλλαγμένα απο κάθε σοβαροφάνεια. Εν κατακλείδει δηλώνω ευθαρσώς πως δεν είχα την παραμικρή πρόθεση να σατιρίσω ή να ειρωνευτώ κανένα απο τα κομμάτια που έπεσαν «θύματα» της δειγματοληπτικής μου διάθεσης στο Mother Tongue ή τον δημιουργό του και δεν πιστεύω πως οποιοδήποτε απ’ αυτά δικαιούται τον χαρακτηρισμό «κιτς». 

 

Tα δείγματα σου διατηρούν κάτι από την αρχική τους ταυτότητα μέσα στο περιβάλλον των συνθέσεων σου ή είναι απλά ένα ακόμα  «πρωτογενές στοιχείο» όπως π. χ. μια νότα από ένα keyboard;
Χρησιμοποιούνται σαφώς ως πρωτογενή στοιχεία: Μετά την εμφάνιση του sampling, ο μουσικός σταδιακά συνειδητοποιεί πως  το στοιχειώδες δομικό συστατικό της μουσικής του μπορεί να μην είναι ένας απλός φθόγγος, αλλά κάποιο πιο σύνθετο ηχητικό σύμπλεγμα. Είναι μια αλλαγή αντίστοιχη αυτής που έφερε πριν από πολλά χρόνια στις εικαστικές τέχνες η εμφάνιση της τεχνικής του κολλάζ.

 

Mε ποιους άλλους Eλληνες δημιουργούς αισθάνεσαι μια «συγγένεια», ίσως όχι τόσο πολύ αισθητικά αλλά από πλευράς μεθοδολογίας;

Αισθάνομαι  «δικό μου άνθρωπο» κάθε μουσικό που ρισκάρει την επιβίωσή του (κυριολεκτικά και καλλιτεχνικά) προκειμένου να παραμείνει δημιουργικός. Κυρίως αν υπηρετεί κάποιο απ’ τα ιδιώματα  που στην Ελλάδα θεωρούνται «καμμένα» απο εμπορική άποψη, όπως το (αγγλόφωνο) ροκ, η electronica, η jazz,  ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός ή «μοιράζει την καρδιά του» σε δυο ή και περισσότερα απ’ αυτά.

 

Mπορείς, έστω υποθετικά, να φανταστείς πώς θα ήταν η μουσική σου αν δεν υπήρχαν ηλεκτρονικά όργανα; Tο ότι φυσικά θα την έκανες και τότε το θεωρώ δεδομένο…
Κι εγώ πιστεύω πως ούτως ή άλλως θα έγραφα μουσική. Παρ’ όλ’ αυτά δεν μπορώ να φανταστώ με τι θα μπορούσε να μοιάζει, μια και αν δεν υπήρχαν ηλεκτρονικά όργανα θα είχα, προφανώς, και τελείως διαφορετικά ακούσματα κι ερεθίσματα. Πάντως, αν αυτό σου λέει κάτι, σπάνια περνάει μέρα που να μην καθήσω, έστω και για λίγο, στο πιάνο.

 

Σε έχει απασχολήσει ποτέ το ότι ίσως το οπτικό στοιχείο, που παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στις ζωντανές εμφανίσεις σου, μπορεί να αποσπά την προσοχή του κόσμου από το βασικό της υπόθεσης, δηλαδή τη μουσική σου;
Νομίζω πως οποιαδήποτε ζωντανή εμφάνιση απο το υπερκινητικό ροκ γκρουπ μέχρι την ευπρεπώς κεφάτη αοιδό ή τον συνθέτη που χοροπηδάει «διευθύνοντας» την εξαμελή ορχήστρα του, είναι εκτός απο ακρόαμα, και θέαμα. Το οποίο θέαμα σε κάθε περίπτωση προσπαθεί να διατηρήσει μια σχέση αμοιβαίας υποστήριξης με το ακρόαμα. Το ίδιο ισχύει και για τις «κινούμενες εικόνες» και τον χορό που αποτελούν το οπτικό μέρος των συναυλιών μου με τους B.L.OB., απλώς εμείς φιλοδοξούμε να αναπτύξουμε έναν δικό μας κώδικα επι του θέματος. 

 

H τεχνολογία είναι το ίδιο σημαντική παράμετρος και της ζωής σου όσο και της μουσικής σου;
Η ζωή μου είναι σε ένα σημαντικό ποσοστό της ταυτόσημη με τη μουσική μου. Πέρα απ’ αυτό χρησιμοποιώ συστηματικά το Διαδίκτυο. Επίσης διαθέτω ηλεκτρική κουζίνα, ψυγείο, πλυντήριο και στερεοφωνικό συγκρότημα...

 

Tί άλλο να περιμένουμε στο μέλλον από τον A. Λ.; 
Ευτυχώς, δεν μπορώ να σου απαντήσω.  Συνεχίζω ν’ αγνοώ ακόμα κι εγώ ο ίδιος την σωστή απάντηση σ’ αυτήν την    ερώτηση. Το αντίθετο θα ήταν πολύ βαρετό, δεν συμφωνείς;
 
Πίσω στα "Κείμενα & Συνεντεύξεις".
 

 

livieratos.gr, v4.0/ copyright: Αντώνης Λιβιεράτος 2006/  Σκίτσα & Εικόνες: Ελένη Πιπίνη

English version